Κόρακας και κόλακας

Οι κόλακες μοιάζουν τους φίλους, όπως οι λύκοι μοιάζουν τα σκυλιά. Εάν κάποιος γλείφει τα πόδια σου, πάτα τον με το πόδι σου, προτού σε δαγκώσει.


Να ξέρουμε ότι ο κόλακας ζει σε βάρος εκείνων που τον ακούνε. Να μη λησμονούμε ότι με το να αρνούμαστε τους επαίνους, δείχνουμε ότι θέλουμε να μας παινέψουν διπλά.

Η ανάγκη δε, για την κολακεία είναι τόσο δυνατή, ώστε κολακεύουμε τους άλλους μόνο και μόνο για ν' ακούσουμε κι εμείς μια κολακεία.

Για να δούμε λίγο και τον φθόνο. Άραγε δεν είναι η πιο ειλικρινής μορφή κολακείας;

Τίποτα πιο δύσκολο από την ευθύτητα και τίποτα πιο εύκολο από την κολακεία.

Εξάλλου ένα κουτάλι σιρόπι έπιασε περισσότερες μύγες, παρά ένα βαρέλι ξίδι.

Διότι όταν την εντιμότητα την διώχνουν από το σπίτι , η κολακεία καλοκάθεται μέσα στο σαλόνι.

Διαπιστώνω ότι: Η υποκρισία είναι ηθικά απαράδεκτη , αλλά κοινωνικά ανεκτή.

Περί κολάκων αυλικών

Αγάπη

Επειδή το να αγαπάς είναι τίποτα το να σε αγαπάνε είναι κάτι το να αγαπάς και να σε αγαπάνε είναι τα πάντα, επειδή το αντίθετο της αγάπης δεν είναι η απέχθεια, ούτε η αδιαφορία, αλλά το ψέμα για αυτούς τους λόγους αρκεί να συναντήσεις έναν καλό άνθρωπο και σου φαίνεται πιο όμορφη όλη η γη.

Ποτέ αυτό δεν πρέπει να το λησμονούμε διότι θα ξεχαστούμε.
Πάντοτε πρέπει να κάνουμε το καλό δίχως να περιμένουμε ανταπόδοση. Πάντοτε να είμαστε ευπροσήγοροι καθώς μια καλή λέξη ποτέ δεν έσπασε ένα δόντι .

Εξάλλου μια ζωή δεν αξίζει τίποτε , αλλά και τίποτε δεν αξίζει όσο μια ζωή.

Έτσι γινόμεθα πνευματικότεροι διαπιστώνουμε την λύτρωση και την σωτηρία και τον ρόλο του να είμαστε άνθρωποι.

Και όπως ο Γ. Ρίτσος είχε σοφά πει: *Μάθε να αγαπάς αυτούς που δεν πληγώνουν την αγάπη*

*ΦΙΛΟΦΡΟΝΕΙ ΠΑΣΙΝ* . Να αγαπάς τους πάντες (όλους τους ανθρώπους) και τα πάντα .

*ΦΙΛΙΑΝ ΑΓΑΠΑ* . Να αγαπάς .

*ΦΙΛΙΑΝ ΦΥΛΑΤΤΕ* . Να διαφυλάττεις την Αγάπη (να αποφεύγεις τις διαβολές ή τις κακολογίες) . (Δελφικά Παραγγέλματα) .

Η αρετή της προσαρμογής στα φυτά του Τσέρνομπιλ

Παρά την τρομερή καταστροφή που υπέστη η περιοχή του Τσέρνομπιλ στην Ουκρανία και τις μεγάλες ποσότητες ραδιενέργειας που διέρρευσαν στο περιβάλλον, όταν εξερράγη ένας πυρηνικός αντιδραστήρας τον Απρίλιο του 1986, πολλά φυτά στην περιοχή δείχνουν να έχουν προσαρμοστεί μια χαρά στο μολυσμένο έδαφος, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα.
Η ικανότητα προσαρμογής τους φαίνεται πως έχει να κάνει με τις μικρές μεταβολές που έχουν κάνει τα φυτά στα επίπεδα των πρωτεϊνών τους, όπως διαπίστωσε η μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικόπεριβαλλοντικής επιστήμης και τεχνολογίας «Environmental Science and Technology», σύμφωνα με το BBC και τους «Τάιμς της
Νέας Υόρκης». Ενώ προηγούμενες έρευνες είχαν μελετήσει τις γενετικές μεταλλάξεις των φυτών λόγω ραδιενέργειας, αυτή τη φορά οι ερευνητές για πρώτη φορά εστίασαν την προσοχή τους στον τομέα της «πρωτεωμικής» (όρος που συνθέτει τις «πρωτεΐνες» και το «γονιδίωμα» και αναλύει όλες τις πρωτεΐνες που
παράγονται από τα γονίδια ενός οργανισμού).
«Αν επισκεφθείτε την περιοχή, ποτέ δεν θα πιστεύατε ότι κάτι άσχημο συνέβη εκεί. Με κάποιο τρόπο τα φυτά μπόρεσαν να προσαρμοστούν στην ραδιενέργεια και εμείς προσπαθούμε να κατανοήσουμε το είδος των μοριακών αλλαγών που έλαβαν χώρα», δήλωσε ένας από τους ερευνητές, ο γενετιστής φυτών Μάρτιν Χάιντουκ της
Σλοβακικής Ακαδημίας Επιστημών.
Οι ερευνητές από το 2007 φύτεψαν λινάρι και σόγια στο μολυσμένο έδαφος του Τσέρνομπιλ, μόλις λίγα χιλιόμετρα από την τοποθεσία της καταστροφής, και μετά από λίγα χρόνια τα σύγκριναν με τα ίδια φυτά που είχαν φυτρώσει σε μη ραδιενεργό περιβάλλον. Διαπίστωσαν ότι τα ραδιενεργά και μη φυτά είχαν πολύ
μικρές διαφορές μεταξύ τους, κυρίως μια απόκλιση της τάξης του 5% στα επίπεδα των πρωτεϊνών τους.
Αυτές οι μεταβολές είναι μάλλον κάποιου είδους αμυντικός μηχανισμός, που πιθανώς έχει εξελικτική προϊστορία εκατομμυρίων ετών στο παρελθόν, καθώς η ραδιενέργεια υπάρχει σε φυσική μορφή στη Γη από την δημιουργία του πλανήτη μας.
Αυτή η άμυνα επιτρέπει στα φυτά να προστατευτούν από την βλαβερή ακτινοβολία.
Εξάλλου διαπιστώθηκε ότι τα φυτά ακολουθούν διαφορετικές αμυντικές-προσαρμοστικές στρατηγικές, καθώς το λινάρι και η σόγια είχαν εφαρμόσει ελαφρώς διαφορετικές μεταβολές πρωτεϊνών στον οργανισμό τους.
Όταν μια καταστροφή συμβαίνει, τα φυτά, αντίθετα με τα ζώα, δεν μπορούν να μετακινηθούν κάπου αλλού. Είτε θα προσαρμοστούν επί τόπου, είτε θα πεθάνουν, πράγμα που τα ωθεί σε εξελικτικές αμυντικές προσαρμογές μέσα στον ίδιο τον οργανισμό τους, με αποτέλεσμα να γίνονται ανθεκτικά ακόμα και απέναντι στη ραδιενέργεια.

Συμπαντικές αρετές από την Πυξίδα των Ελλήνων

Περί προσαρμογής από την πυξίδα των Ελλήνων

Πηγή: Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση:
http://pubs.acs.org/doi/abs/10.1021/es100895s

*ΕΠΙΤΕΛΕΙ ΣΥΝΤΟΜΩΣ* . Να πληρώνουμε (τελειώνουμε) αμέσως ή χωρίς αναβολή .

Ο δρόμος του αύριο οδηγεί στην πόλη του ποτέ. Μην αναβάλλεις για αύριο ότι μπορείς να κάνεις σήμερα. Αύριο λέει ο τεμπέλης . Διότι η αναβολή είναι ματαίωση . Διότι δεν πρέπει να καθυστερούμε τη σημερινή δουλειά μέχρι αύριο . Εξάλλου όπως λέει και η Γερμανική παροιμία *Όταν ο Θεός λέει "σήμερα" ο διάβολος λέει "αύριο". Μην αργήσεις να ξεριζώσεις τα ζιζάνια μόλις τα δεις γιατί θα σου πνίξουν το χωράφι.

Συνεπώς όταν έχεις πρόβλημα με ότι πολυτιμότερο, την υγεία σου, δεν πρέπει να καθυστερείς ή να το αναβάλλεις. (Αφιερωμένο στους αδικοχαμένους που τώρα έχουν άφθονο χρόνο)

Περί αναβολής

Περί Θεού και Επιστήμης

*Κύριε Μακέι, πιστεύετε ότι υπάρχει Θεός;

- Δεν θα έλεγα ότι πιστεύω ότι υπάρχει Θεός και δεν θα έλεγα ότι δεν πιστεύω. Αυτό το ερώτημα δεν με απασχολεί καθόλου. Στο μυαλό μου έρχεται η απάντηση του Λαπλάς στον Ναπολέοντα όταν του δώρισε τα άπαντά του. Αυτός του επισήμανε ότι δεν κάνει αναφορά στον Θεό σε αυτά και ο Λαπλάς του απάντησε ότι δεν το θεώρησε απαραίτητο να το κάνει. Δεν χρειαζόμαστε τον Θεό όταν ασκούμε επιστήμη.

Πηγή: Ο διεθνούς φήμης αστρογεωφυσικός Κρις Μακέι του Κέντρου Διαστημικών Ερευνών Ames της NASA, που βρέθηκε λίγες ημέρες στην Αθήνα, σε συνέντευξή του στην «Κ.Ε.» αναλύει τις πιθανότητες ζωής στον Αρη και μιλάει για την πορεία των ερευνών. rpsoul@enet.gr

Και σκέφτομαι:

Θεός , από το θέω : τρέχω πολύ γρήγορα , τάχιστα , εξού και οι ρήσεις : *ο Θεός είναι παντού* και *εμφανίστηκε ως από μηχανής Θεός* , δηλαδή εμφανίστηκε ανέλπιστα κάποιος για να δώσει λύση σε μια δύσκολη κατάσταση....

*Σχετικά με τους Θεούς δεν γνωρίζουμε ούτε για το αν υπάρχουν ούτε για το αν δεν υπάρχουν* . (Πρωταγόρας από Άβδηρα , 480 - 410 π.χ.) .

Y.Γ.: *Το ερώτημα της υπάρξεως του Θεού, έχει απασχολήσει στο διάβα του χρόνου από επιστήμονες, θεολόγους, φιλόσοφους μέχρι και τον πιο ασήμαντο άνθρωπο. Όλοι προσπαθούν να τεκμηριώσουν, είτε πως υπάρχει, είτε πως δεν υπάρχει. Με αυτό λοιπόν το θέμα ξεκινάει και ο υποθετικός μας διάλογος με τον Ορέστη.

Ο (υποθετικός) Ορέστης λοιπόν με ρωτάει: Πιστεύεις, τελικά, στον Θεό;

Απάντηση: Λοιπόν, θα σου κάνω μια ερώτηση. Ότι απάντηση μου δώσεις, εγώ θα υποστηρίξω το αντίθετό της. Στο διπλανό λοιπόν διαμέρισμα μένει μια κοπέλα. Την έχω γνωρίσει από κοντά. Μου είπε πως στο μπάνιο της έχει ένα ακριβό κηροπήγιο. Πιστεύεις λοιπόν εσύ, ότι αυτή η κοπέλα έχει ένα κηροπήγιο στο μπάνιο της; Ναι ή όχι;

Ο Ορέστης αφού σκέφτηκε λιγάκι μου λέει. Ωραία, εγώ σου λέω πως πιστεύω! Ναι υπάρχει αυτό το κηροπήγιο, σίγουρα...

Απάντηση: Εγώ όμως σου λέω πως δεν πιστεύω πως πραγματικά υπάρχει.

Ορέστης: Γιατί;

Απάντηση: Για τον αντίθετο λόγο που κάνει εσένα να πιστεύεις. Επομένως τι λες; Ποιος από τους δυο μας έχει δίκιο;

Ορέστης: Δεν γνωρίζω.

Απάντηση: Βλέπεις λοιπόν! Η σωστή απάντηση δεν είναι πιστεύω. Όπως δεν είναι και δεν πιστεύω! Η σωστή απάντηση στο ερώτημα της υπάρξεως ή μη ενός κηροπηγίου στο μπάνιο της κοπέλας δίπλα δεν μας αφορά. Επομένως, είναι ανόητο να μας απασχολεί αυτό το ερώτημα! Για αυτό κι εγώ σου λέω απλά πως δεν με ενδιαφέρει. Αυτή είναι και η απάντηση στο ερώτημα του Θεού: Δεν με ενδιαφέρει αν υπάρχει Θεός.

Ορέστης: Μα καλά, αυτό δεν είναι βλασφημία προς τον Θεό;

Απάντηση: Θα σου θέσω μιαν άλλη ερώτηση: Τι είναι αυτό που σε κάνει να λες πως υπάρχει Θεός;

Ορέστης: Να σου πω! Πως γίνανε όλα αυτά τα θαυμαστά πράγματα γύρω μας; Εμείς; Τα ζώα; Έγιναν όλα τυχαία και μόνα τους;

Απάντηση: Μου απαντάς με ερώτηση. Αυτό σημαίνει πως δεν γνωρίζεις πως έγιναν τα πράγματα γύρω μας. Παρόλα αυτά, δεν γνωρίζεις και τον Θεό που επικαλείσαι πως μας δημιούργησε, διότι πολύ απλά δεν μπορείς να τον δεις! Ουσιαστικά απαντάς σε μια ερώτηση που δεν ξέρεις, με μια άλλη ερώτηση που είναι σίγουρο πως δεν θα μάθεις ποτέ! Και σαν να μην φτάνει αυτό, φαίνεσαι και σίγουρος λέγοντας πως έτσι είναι.

Θέλω να σου πω δηλαδή, πως προσπαθείς να ανάψεις το κηροπήγιο, που παρότι δεν το έχεις δει ποτέ σου, μονάχα με την δύναμη της σκέψης σου! Οπότε, αν μου πεις το άναψα, μπορώ να σου πω πως δεν το άναψες. Κι αν μου πεις δεν το άναψα, μπορώ να σου πω πως εγώ το βλέπω αναμμένο! Αλλά η σωστή απάντηση, η απάντηση της λογικής, λέει πως όχι μονάχα δεν μας ενδιαφέρει το ζήτημα, αλλά δεν πρέπει και να μας ενδιαφέρει.

Για αυτό σου λέω: Ασχολήσου με τα πράγματα που βλέπεις και προσπάθησε να κατανοήσεις αυτά που συλλαμβάνεις μέσω των αισθήσεών σου. Διότι με το να ασχοληθείς με όσα δεν αντιλαμβάνεσαι, στην ουσία το μόνο που θα καταφέρεις είναι να χάσεις πολύτιμο χρόνο από την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα, φίλε μου, είναι η ζωή.

Το να απαντήσεις σε μια ερώτηση, με μια μεγαλύτερη ερώτηση που δεν θα γνωρίζεις ποτέ σου, είναι χάσιμο χρόνου. Διότι όπως δεν θα σε απασχολούσε το κηροπήγιο της γειτόνισσας, είμαι σίγουρος για αυτό, έτσι δεν θα πρέπει να σε απασχολεί και ο Θεός. Κι αυτό διότι βρίσκεται σε άλλον κόσμο, ή καλύτερα, εκτός κόσμου σύμφωνα και με την Αγία Γραφή.

Αν λοιπόν λες «με δημιούργησε ο Θεός», που είναι ανώτερο Ον, εγώ ως κατώτερο ον έρχομαι και σε ρωτώ: Γιατί σε δημιούργησε σε έναν υλικό και κατώτερο κόσμο που ο μόνος τρόπος για να τον προσεγγίσεις είναι το μυαλό σου, η σκέψη σου και όχι δια μέσω, έστω, μιας μονάχα αίσθησης;

Γι' αυτό μην ασχολείσαι με όσα δεν αισθάνεσαι, αλλά μάθε να ψάχνεις για όσα αισθάνεσαι. Μόνο τότε θα νιώσεις άνθρωπος του οποίου τα πόδια θα πατούν στην γη και η λογική σου θα είναι ικανή να σκεφτεί σοφά.

Διότι ακόμη και η ίδια η λέξη «λογικός», πηγάζει από τον λόγο. Και ο λόγος είναι καθαρά ανθρώπινο χαρακτηριστικό. Ο Θεός δεν μιλάει με στόμα, δεν μιλάει με φωνή!

Ακόμη και αν τον ρωτήσεις το βράδυ στα κρυφά, δεν θα σου απαντήσει. Και ξέρεις γιατί; Διότι ο Θεός δεν έχει ανάγκη να σου απαντήσει. Εσύ όμως, εφόσον ζητάς κάτι από αυτόν, σημαίνει πως έχεις και ανάγκη κάποιας απάντησης.

Επομένως, αυτή σου η ανάγκη είναι αυτή που πλάθει τον Θεό. Είναι ακριβώς η ίδια που ερμηνεύει κιόλας τα γεγονότα του μέλλοντος, βλέποντάς τα ως απάντηση από τον Θεό. Ώστε να πείσεις τον ίδιο σου τον εαυτό πως: δεν είμαι παράλογος, δεν πράττω άλογα. Και μετά καταλήγεις: Να ορίστε δεν είμαι ο μόνος!

Και όταν κάποιος βρεθεί και σου πει το αντίθετο επαναστατείς! Θέλεις να λογομαχήσεις με κάποιον που σου λέγει το αντίθετο της άποψής σου. Όμως αυτή η λογομαχία να ξέρεις σε κάνει δύο φορές πιο παράλογο! Διότι δεν φτάνει που έχεις μια παράλογη άποψη, λογομαχείς για να υποστηρίξεις αυτή σου την άποψη, με μια εξίσου παράλογη άποψη κάποιου άλλου!!
Για αυτό σου λέω, η μόνη απάντηση στο ερώτημα του Θεού είναι: Δεν με ενδιαφέρει αν υπάρχει Θεός.

Γιατί το σχολείο της δυστυχίας είναι το καλύτερο σχολείο….;

Διότι οι άτυχοι μαθαίνουν από τα λάθη τους, και οι τυχεροί μαθαίνουν από τα λάθη των άλλων . Συνεπώς τυχερός αυτός που από την ατυχία έμαθε...

Εξάλλου την καλοτυχία την δεχόμαστε με χαρά , την κακοτυχία δεν την δεχόμαστε καν (ανθρώπινη φύση). Για αυτό περισσότερο από ποτέ πρέπει να δοξάζουμε την ελπίδα. Να συμπάσχουμε με το δυστυχή . Να μαχόμαστε (αγωνιζόμαστε) για τη ζωή.

Δεν πρέπει να λησμονούμε όταν είμαστε ευτυχισμένοι να είμαστε μετριόφρονες , όταν είμαστε δυστυχισμένοι να είμαστε φρόνιμοι (συνετός).

Με λίγα λόγια άτυχος είναι εκείνος που δεν μπορεί να υποφέρει την ατυχία. Ενώ το μυστικό της ευτυχίας είναι να δέχεσαι τις αλλαγές της τύχης με ευχαρίστηση .

Μέσω αυτής θα γνωρίσουμε τους πραγματικού μας φίλους. Καθώς τους γνωρίζουμε στη δυστυχία και όχι στην ευδαιμονία.

Ποια είναι η μεγαλύτερη μας δόξα; Όχι το ότι δεν είναι ότι δεν πέφτουμε ποτέ, αλλά ότι ξανασηκωνόμαστε κάθε φορά που πέφτουμε. Εκεί σε αυτή την δυσκολία φαίνεται ο ήρωας και φανερώνεται ο παιδευμένος νους και ο χαρακτήρας του ατελούς ανθρώπου. Η ευτυχία είθισται πλάθει τέρατα ενώ η δυστυχία ανθρώπους.

Ο άνθρωπος όμως όταν δεν έχει με τι να καυχηθεί, τότε καυχιέται με την κακοτυχία του.

Το ταλέντο του ανθρώπου αναπτύσσεται μέσα στη μόνωση , ο χαρακτήρας του όμως, σχηματίζεται μέσα στις τρικυμίες της ζωής

Συμπέρασμα: Το σχολείο της δυστυχίας είναι το καλύτερο σχολείο
Από την Πυξίδα των Ελλήνων